Maríukirkja - Prédikun

Prédikun séra Denis, Sunnudag 9. febrúar 2003

Guðspjallið í dag minnir okkur á mikilvægi presónulegrar bænar. Við lesum að Jesús reis upp árla morguns og fór á afvikinn stað til þess að biðja. Jafnvel þótt hann væri önnum kafinn, og að margir væru að leita hans, gætti hann þess að hafa tíma til persónulegrar bænar.

Líkjum við eftir fordæmi Jesú og verjum tíma til þess að biðja á hverjum degi? Stundum erum við ef til vill of upptekin til þess að biðja. En það er einmitt á slíkum stundum, þegar við höfum hvað mest að gera, sem mest á reynir að gefa sér tíma til bænarinnar.

Bæn hefur mismunandi merkingu í huga fólks.

Fyrir sumum merkir bæn að biðja Guð um ákveðna “hluti" eins og heilsu og velgengni, svo dæmi sé tekið.

Í huga annarra er bænin leið til iðrunar; ákall um miskunn Guðs vegna syndar og ótrúmennsku.

Mörgum finnst bænin vera lof- og þakkargjörð.

Flestum finnst bænin þó vera hróp um hjálp á tímum neyðar. Að sjálfsögðu er bænin allt það sem hér að ofan er nefnt, en hún er einnig annað og meira. Bænin er sameining kærleika Guðs og okkar kærleika. Hún er meðvitundin um persónulegan kærleika Guðs til okkar.

Til þess að skilja þennan kærleika betur, skulum við dvelja um stund við eftirfarandi atriði:

Guð elskar mig, rétt eins og ég væri eini maðurinn í heiminum.
Engin orð fá lýst kærleika hans til mín.
Hann þekkti mig og elskaði áður en hann skapaði nokkurn hlut.
Í augum Guðs er ég svo mikilvægur að hann sendi Son sinn til þess að lifa og deyja fyrir mig.
Þegar ég var skírður, gerði Guð sál mína að bústað sínum.
Guð nærir sál mína með sínum eigin líkama og blóði í Altarissakramentinu.
Guð lifir og býr í mér og hann þráir að ég svari honum með kærleiksríku sambandi.

Við getum aðeins fundið hamingju okkar í þessu lífi með því að elska Guð, og ein besta leiðin til þess að sýna þessa elsku okkar til hans er í bæninni. Til þess að hvetja okkur til að biðja oft, hét Jesús okkur að hann myndi aldrei neita okkur um neitt ef við bæðum með réttu hugarfari. Það er skylda sérhvers góðs kristins manns að biðja kvölds og morgna svo og á daginn. Heilagur Páll segir jafnvel að við eigum að biðja stöðugt, óaflátanlega.

Okkur langar að þóknast Guði, sem elskar okkur svo mikið. Þess vegna verðum við að reyna að finna tíma á hverjum degi til þess að vera með Guði og það gerum við einmitt í bæninni. Hversu blind erum við ekki stundum, þegar við segjumst ekki hafa tíma til að biðja! Ef við vissum að við ættum að deyja í kvöld, hefðum við þá tíma til þess að biðja? Værum við veik í þrjá eða fjóra mánuði, myndum við þá reyna að biðja? Það er sorglegt, ef við getum ekki varið nokkrum mínútum til þess að þakka Guði fyrir allar náðargjafirnar sem hann veitir okkur á sérhverju augnabliki!

Auðvitað verðum við að sinna vinnu okkar og gera ýmsa aðra hluti, en að elska Guð og þóknast honum er okkar sérstaka starf sem kristið fólk. Allt annað verður líka gert. En Guð verður að hafa forgang í lífi okkar, því ef við missum Guð, þá missum við allt!