Prédikun séra Denis, 13. mars 2005
VONGuðspjall dagsins segir frá því þegar Lasarus er reistur upp frá dauðum. Rétt áður en Jesús reisti Lasarus upp, sýndi hann okkur að hverju von okkar ætti að beinast. Jesús sagði: "Ég er upprisan og lífið. Sá sem trúir á mig, mun lifa, þótt hann deyi. Og hver sem lifir og trúir á mig, mun aldrei að eilífu deyja."
Jesús gefur okkur von. Meginboðskapur kristinnar trúar okkar er sá að við öðlumst eilíft líf fyrir dauða og upprisu Jesú Krists. Bænir og lestrar messunnar þessa 40 daga föstunnar og 50 daga páskatímans - frá öskudegi til hvítasunnudags - hjálpa okkur að hugleiða þetta. Okkur er fyrirbúið eílíft líf hjá Guði. Það er gjöf hans til okkar; gjöf, sem við engan veginn eigum skilið. En Jesús ávann okkur hennar.
Við finnum von er við hugleiðum orð Jesú við síðustu kvöldmáltíðina, er hann gaf okkur sakramenti líkama síns og blóðs. Síðasta kvöldmáltíðin var fyrsta messan.
Við finnum von er við hugleiðum hinn mikli kærleik Drottins til okkar, sem leiddi hann að krossinum á hinum fyrsta langa föstudegi. Jesús felldi tár og úthellti blóði sínu, fyrir hvert og eitt okkar. Hann dó svo að við mættum lifa.
Laugardagskvöldið fyrir páskadag er mikilvægasta messa ársins sungin, en þá höldum við upp á upprisu Jesú Krists frá dauðum. Þetta er fallegasti hátíðisdagurinn okkar. Þetta er hátíðisdagurinn sem gefur jólunum gildi. Án upprisu Jesú væri fæðing hans lítils virði. Það er upprisan sérstaklega sem gefur okkur von um framtíðina.
Fyrstu kirkjufeðurnir sáu í frásögninni um lausn Lasarusar úr fjötrum grafarinnar, tákn skriftasakramentisins. Þegar við biðjum Guð um að fyrirgefa okkur syndirnar, þá reisir hann okkur upp til nýs lífs, rétt eins og hann reisti Lasarus upp til nýs lífs. Í skriftunum knýr Guð okkur til að koma fram, frjáls og án fjötra syndarinnar; að koma fram og ganga í frelsi sona og dætra Guðs.
"Líkt og hjá spámönnunum á undan honum beinir Jesús kalli sínu ekki fyrst og fremst að ytri verkum, "hærusekk og ösku", föstu og meinlæti, heldur að afturhvarfi hjartans, innra afturhvarfi. Nema það gerist eru slíkar syndabætur uppgerð og þær gagnslausar; engu að síður knýr innra afturhvarf á um það að snúningurinn til betri trúar fái tjáningu sína í sýnilegum táknum, athöfnum og yfirbótaverkum."
"Innri iðrun veldur nýrri og róttækri stefnu í öllu okkar lífi, snúningi, afturhvarfi til Guðs af öllu okkar hjarta, endalokum syndar, andúð á illsku og andstyggð á drýgðum misgjörðum. Samtímis hefur hún í för með sér löngun og ásetning um að breyta eigin líferni í von um miskunn Guðs og í trausti um hjálp náðar hans. Þessu afturhvarfi hjartans fylgir bætandi kvöl og depurð sem kirkjufeðurnir kalla animi cruciatus (þrenging andans) og compunctio cordis (iðrun hjartans)." (Tkk. 1430-1431)
Hér er saga um þrjá lærlinga djöfulsins sem voru sendir til jarðarinnar til að leiða fólk til heljar. Áður en þeir lögðu af stað, var lagt fyrir þá spurningu um hvaða aðferð þeir mundu nota til að fá fólk til heljar.
* Fyrsti svaraði: "Ég mun fá fólk til þess að trúa að það sé enginn Guð til."
* Annar svaraði: "Ég mun fá fólk til þess að trúa að það sé ekkert helviti."
* Sá þriðji svaraði: "Ég mun fá fólk til þess að trúa því að það þurfi ekki
að flytja sér að iðrast.
Nú er tíminn til að taka yfirbótina alvarlega. Við skulum ekki fresta henni.