Prédikun séra Denis, Sunnudag 28. mars 2004
Til er saga um mann sem elskaði dýr. Hann sá eitt sinn örn í búri og þótti sárt að sjá þennan konung fuglanna þannig firrtan frelsinu. Þess vegna keypti dýravinurinn örninn. Fór hann því næst með hann burt úr borginni, þar sem hann hafði keypt hann og að fjallsrótum. Þar opnaði hann búrið, en örninn var hinn rólegasti í opnu búrinu. Þá stjakaði dýravinurinn við honum, svo að hann gekk út úr búrinu. En ekki reyndi hann til að hefja sig til flugs. Þannig leið löng stund, að örninn gekk hægt umhverfis búrið. En allt í einu varð skýjarof og brennheitt sólskinið flæddi yfir umhverfið. Þá lyfti örninn höfðinu og fór að hreyfa vængina. Og skyndilega breiðir hann úr vængjum sínum og lyftir sér til flugs, hærra og hærra. Meðan maðurinn bindur hamingjuleit sína eingöngu við jarðnesk gæði, líkist hann erninum, sem gleymt hafði fluginu. En þegar hann verður var kærleika hins himneska föður og fegurð himinsins verður honum ljós, þá finnur hann, að lífi hans er ætlað æðra mark og mið.Guðspjall dagsins fjallar um konu sem staðin var að hórdómi. Hér er spurning: Hver er munurinn á hórdómi og skírlífisbrot? Hórdómur er skilgreindur sem holdlegt samband milli karls og konu, þar sem annað þeirra eða bæði eru gift. Skírlífisbrot er skilgreint sem holdlegt samband tveggja ógiftra einstaklinga. Þannig sjáum við að annað hvort var konan í guðspjallinu eða maðurinn sem hún var með, gift, eða þau voru bæði gift.
Í kaþólska trúfræðsluritinu lesum við: "(2380). Hórdómur (eða hjúskaparbrot) vísar til ótryggðar í hjónabandi. Þegar tveir aðilar - og að minnsta kosti annar þeirra er giftur - eiga í kynferðislegu sambandi, þótt það sé skammvinnt, fremja þeir hjúskaparbrot. Kristur fordæmir jafnvel löngunina til hjúskaparbrots. Sjötta boðorðið og Nýja testamentið banna hjúskaparbrot skilyrðislaust. Spámennirnir fordæma hjúskaparbrot fyrir alvarleika þess. Þeir sjá það sem synd skurðgoðadýrkunar.
(2381). Hjúskaparbrot veldur óréttlæti. Sá sem drýgir hjúskaparbrot bregst heiti sínu. Hann skaðar það sáttmálstákn sem hjónabandið er, brýtur á rétti hins makans og grefur undan hjónabandinu sem stofnunar með því að rjúfa samninginn sem það hvílir á. Hann stofnar í hættu því góða sem felst í mannlegri æxlun og einnig velferð barnanna sem þurfa á að halda traustu hjónabandi foreldra sinna."
En sagan í guðspjallinu segir okkur að enda þótt Guð fordæmi syndina, fordæmir hann ekki syndarann. Hann býður öllum miskunn sína svo að þeir megi snúa sér frá villu síns vegar. Allt fram á síðustu stund okkar jarðneska lífs, býður Guð okkur miskunn sína. Hér í guðspjallinu boðar Jesús miskunn Guðs sem síðan er veitt konunni sem staðin var að hórdómi. Jesús boðar kærleika Guðs, sem ætíð er reiðubúinn að fyrirgefa: "Ég sakfelli þig ekki heldur. Far þú. Syndga ekki framar."
Guðspjallið flytur okkur ekki þann boðskap að syndin skuli léttvæg fundin. Eins megum við ekki skilja guðspjallið þannig að Guð refsi ekki fyrir drýgða synd. Synd er alltaf alvarlegur hlutur - mun alvarlegri en margir gera sér grein fyrir. Ef við af ráðnum hug leitum ekki miskunnar Guðs, erum við að bjóða hættunni heim, með afleiðingum sem ná allt inn í eilífðina.
Alla lönguföstu erum við að undirbúa okkur andlega undir fögnuðinn sem sigur Jesú á synd og dauða færir okkur. Við skulum nú í smástund endurnýja ásetning okkar um að undirbúa okkur eins vel og kostur er, svo að þegar við endurnýjum skírnarheiti okkar um páskana muni það hafa djúpa trúarlega merkingu fyrir okkur.