Prédikun séra Denis, Sunnudag 25. apríl 2004
Í fyrri lestri okkar í dag sjáum við að Pétur og postularnir voru neyddir til þess að taka ákvörðun. Leiðtogar Gyðinga höfðu skipað þeim að hætta að prédika og boða Jesú. Þrátt fyrir það, neituðu bæði Pétur og hinir að hætta því og sögðu: "Framar ber að hlýða Guði en mönnum." Þeir ætluðu að vera Jesú trúir, jafnvel þótt það hefði í för með sér að þeir gengju gegn vilja leiðtoga þjóðar þeirra.Slíkar aðstæður gætu einnig átt við okkur. Hversu oft stöndum við okkur að því, í daglegu lífi, að vera uppteknari af áliti annarra en íhuga boð Guðs? Rétt eins og Pétur og hinir postularnir, ættum við að leggja mun meiri rækt við að hlýða Guði en mönnum. Stundum getur það gerst, að fólkið sem við erum með, langi til að gera eitthvað ólöglegt. Fylgjum við straumnum orðalaust? Eða stöndum við upp og segjum nei? Það er ekki alltaf auðvelt að halda fast við það sem rétt er! Þeirri staðreynd komst Pétur sjálfur að. Við síðustu kvöldmáltíðina á skírdag, montaði Pétur sig af því að þótt allir hinir lærisveinarnir misstu trú á Jesú, þá myndi slíkt ekki koma fyrir hann. En eins og við vitum þvarr trú Péturs og hann afneitaði meistara sínum þrisvar sinnum.
En sá Pétur, sem fyrri lestur dagsins greinir frá, er vitrari, þroskaðri og auðmýkri maður. Hans andlega líf hefur vaxið og hann hefur tekið nokkrum framförum. Nú talar hann ákveðið og er djarfur við æðstu prestana og Sanhedrin - nákvæmlega það fólk sem dæmt hafði Jesú og líflátið hann á föstudaginn langa. Pétur segir: "Framar ber að hlýða Guði en mönnum. Guð feðra vorra hefur upp vakið Jesú, sem þér hengduð á tré og tókuð af lífi.
Hann hefur Guð hafið sér til hægri handar og gjört hann að foringja og frelsara til að veita Ísrael afturhvarf og fyrirgefningu synda sinna. Vér erum vottar alls þessa." Hvílík breyting hefur orðið á Pétri! Óttinn og skelfingin, sem greip hann á skírdagsnótt, var á burt. Fólk stendur frammi fyrir erfiðum ákvörðunum dag hvern. Ef til vill er það yfirmaður okkar, sem vill að við gerum eitthvað óheiðarlegt í vinnunni Höfum við, í slíku tilfelli, nægilegan kjark til þess að segja nei og gera það sem heiðarlegt og rétt er? Ef hún eða hann, sem við eigum stefnumót við, vill hafa kynmök utan hjónabands, hvað gerum við þá? Hlustum við á viðkomandi, eða lítum við til þess sem Guð segir í boðorðum sínum?
Stundum er fólk jafnvel drepið fyrir það að gera það sem rétt er. Tökum píslarvottana sem dæmi, sem láta líf sitt vegna trúarinnar á Jesú. Mörg okkar höfum á hverjum degi tækifæri til þess að bera Jesú Kristi vitni. Við sýnum kröftugan vitnisburð, einkum þegar við erum höfð að athlægi fyrir að gera það sem rétt er.
Til er saga um konu sem hafði farið út að morgni dags, til þess að kaupa til heimilis. En þegar hún kom aftur heim, stóð húsið hennar í björtu báli. Fjórum elstu börnum hennar hafði þá þegar verið bjargað, en það yngsta vantaði. "O, barnið mitt, barnið mitt!" hrópaði móðirin og æddi inn í logandi húsið. Litlu síðar kom hún aftur út með barnið sitt í faðminum. En móðirin hafði skaðbrennst í andlitinu, og þótt hægt væri að bjarga lífi hennar, bar hún stór ör í andlitinu alla æfi. En barninu hafði hún bjargað ósködduðu. Barnið hét Marit. Og árin liðu. Eitt sinn var mæðgunum boðið í samkvæmi. Marit var stödd í hópi nokkurra jafnaldra sinn, sem hún hafði byrjað kynni við þarna í samkvæminu.
Allt í einu sneri ein stúlkan sér að Marit og spurði: "Sjáðu konuna þarna með þessi ægilegu ör í andlitinu. Þekkir þú hana?" Marit roðnaði. Átti hún að segja það? Andartak börðust tvö öfl í huga hennar, fordildin og kærleikurinn til móðurinnar. En svo svaraði hún:
"Nei, ég þekki hana ekki." Hún gleymdi aldrei þessu svari sínu. Þannig hafði Marit þá launað móður sinni það, að hún bar þessi ör einmitt vegna þess, að hún var að bjarga lífi dóttur sinnar - lagði líf sitt við hennar líf. Margir afneita Jesú, þó að þeir viti, hversu mikið hann lagði í sölurnar fyrir þá!