Prédikun séra Denis, 9. janúar 2005
Skírn Drottins.Í dag höldum við upp á hátíð skírnar Jesú. Þessi hátíð minnir okkur einnig á okkar eigin skírn.
Því er stundum haldið fram að munurinn á kristinni trú og öðrum trúarbrögðum sé fólginn í því, að í öðrum trúarbrögðum sé það maðurinn sem leitar Guðs en í kristnidóminum sé það Guð sem leitar mannsins. Við sjáum skírt dæmi þessarar viðleitni Drottins til að nálgast okkur í guðspjöllunum þar sem sagt er frá skírn Jesú. Á því andartaki þegar Jesús stígur upp úr vatninu, kemur Heilagur Andi niður yfir hann og rödd Föðurins hljómar.
Þessi viðleitni Drottins til að nálgast okkur stafar af því að hann vill búa stað í hjarta okkar. En hann getur ekki fundið sér bústað í hjarta okkar ef við opnum okkur ekki fyrir honum. Er eitthvað því til fyrirstöðu að við opnum hjarta okkar fyrir skaparanum? Þjáumst við ef til vill af ótta, reiði, græðgi eða erum við of stolt? Gæti það verið að okkur skorti trú, traust, eða ást? Eða erum við kannski of háð eigin þörfum, háð efnislegum gæðum, háð peningum, eða áfengi. Við getum ekki opnað okkur fyrir Guði fyrr en við erum tilbúin að hlusta á það sem hann hefur að segja okkur. Við verðum að læra að hlusta og læra að gera það sem hann ætlast til af okkur. Fyrstu orðin sem hann talaði til okkar voru við skírn okkar: "Þú ert minn elskaði sonur, mín elskaða dóttir, í dag hef ég útvalið þig."
Jesús sjálfur hafði enga þörf fyrir skírnina, þar sem hann var án syndar, en hann valdi þann kost að láta skírast af Jóhannesi til þess að sýna að hann vildi vera einn af okkur í baráttu okkar við syndina. Jesús kom til að taka þátt í mannlegum raunum okkar. Sonur Guðs lifði og dó sem mannleg vera, til þess að við skyldum deyja syndinni og lifa með honum að eilífu á himnum.
Ein spurning! Hvað er það fyrsta sem við gerum þegar við komum inn í kirkjuna? Þegar við komum inn í kirkjuna dýfum við fingrunum í skálina með vígða vatninu og signum okkur. Í hvert sinn, sem við gerum þetta, minnir það okkur á skírn okkar, þar sem við urðum börn Guðs.
Skírn okkar er í raun fyrsta skrefið í ákveðnu ferli þar sem Guð gerir okkur stöðugt líkari honum. Og á allri okkar lífsgöngu heldur Guð þessu áfram og því lýkur ekki fyrr en við komumst til himna. Hreinsunareldurinn er sömuleiðis hluti af þessu ferli!
Að verða stöðugt líkari Guði merkir að við verðum að vaxa í fullkomleika og heilagleika. Þó þetta sé ávallt fyrst og fremst verk Guðs í okkur, kreftst það þess að við séum reiðubúin og viljug að vinna með honum. Þess vegna er ekki nóg að líf okkar sé gott kristið líf. Gott í þessu sambandi er ekki nóg. Okkar kristna líf verður að vera stórkostlegt, því að við verðum að setja markið mjög hátt. Við erum kölluð til að vera heilög og fullkomin vegna þeirrar staðreyndar að okkur er ætlað að sameinast Guði á himnum. Hlutskipti okkar að lokum er ekkert minna en Guð sjálfur! Af þeim sökum ber okkur að taka líf okkar, sem kristnir einstakleingar, alvarlega.
Fyrir skírnina byrjum við að öðlast hlutdeild í lífi og kærleika Guðs sjálfs.
Þegar við vorum skírð "steyptist" Heilagur Andi yfir okkur frá himni, og við urðum hluti hins leyndardómsfulla líkama Krists. Skírn okkar gerir okkur kleift að lofa og tilbiðja Föðurinn í Kristi, fyrir Heilagan Anda. Og hvergi er Guð eins innilega lofaður og í hinni heilögu messufórn, þar sem hann í raun og sannleika talar til okkar í heilagri ritningu og við meðtökum líkama og blóð Sonar hans í heilgari bergingu.
Megi náð skírnar okkar sífellt vaxa og verða að brunni innra með okkur, sem streymir upp til eilífs lífs.