Prédikun séra Denis, Sunnudag 14. september 2003
Upphafning hins heilaga krossHinn 14. september er hátíð "upphafningar hins heilaga kross." Krossinn var ekki merkingarlaus fyrir Jesú, heldur var hann leiðin til upprísunnar. Núna lifir hann um alla eilífð og hann heitir okkur sama sigrinum. Krossinn er ták um sigur en ekki ósigur.
Við skulum nú fara aftur til fyrsta föstudagsins langa. Hvílík sorgarsjón! María, móðir Jesú, situr og heldur á andvana líkama sonar síns undir krossinum. Hér er um að ræða ein af dapurlegustu helgimyndum kristinnar trúar.
María situr á blóði drifinni jörð, strýkur blóð og svita af andliti Jesú og af naglsærðum höndum hans og fótum. Hún er svo hjálparvana þarna undir krossinum, þar sem hún horfði á son sinn deyja og gat ekkert gert til að hjálpa honum. En hún var þarna á staðnum. Nærvera hennar var það eina sem hún gat veitt honum.
Þegar erfið tímabil koma í lífi okkar, þá finnum við að krossinn er einnig nálægur okkur. Við finnum hve hjálparlaus við erum, sérstaklega þegar við höfum lagt okkur fram um að vinna bug á þjáningunni, en henni linnir samt ekki. Þá megum við ekki renna af hólmi, heldur dvelja við krossinn, eins og María gerði. Kannski er Guð að veita krossinum leið inn í líf okkar, svo að við megum vaxa andlega. Í þjáningu okkar tökum við þátt í þjáningum Jesú Krists.
Jesús þjáist ekki einn á krossinum. Hann þjáist með okkur. Þessvegna sameinaði hann fórn sína og góða ræningjans. Það er þetta sem Páll postuli hefur í huga, þegar hann segir, að við eigum að auka við því, sem vantar á þjáningu Krists. En þetta merkir ekki að Jesús hafi ekki tekið út alla sína þjáningu. Hann gerði það en hinn dulræni Kristur, sem er Jesús og við sameinuð, hafi ekki tekið út til fullnustu allar sínar þjáningar. Jesús dvelur nú í himnaríki. Hann getur ekki kvalist meir í holdlegum líkama sínum, en hann getur enn kvalist í dulrænum líkama sínum.
Öll hljótum við einhverntíma að þjást og flest okkar taka því ekki vel. Óhjákvæmileg þjáning veldur okkur hugarangri, en hún er nauðsynlegur hluti af andlegu lífi kristinna manna. Heilagur Páll segir:"Við trúum ekki aðeins á Krist heldur þjáumst við fyrir hann." "Ef við þjáumst, munum við líka ríkja með honum."
Í 1.Pétursbréfi lesum við: "Ef þér sýnið þolgæði, er þér líðið illt, þótt þér hafið breytt vel, það aflar velþóknunar hjá Guði. Til þessa eruð þér kallaðir. Því að Kristur leið einnig fyrir yður og lét yður eftir fyrirmynd, til þess að þér skylduð feta í hans fótspor. ,,Hann drýgði ekki synd, og svik voru ekki fundin í munni hans.'' Hann illmælti eigi aftur, er honum var illmælt, og hótaði eigi, er hann leið, heldur gaf það í hans vald, sem réttvíslega dæmir. Hann bar sjálfur syndir vorar á líkama sínum upp á tréð, til þess að vér skyldum deyja frá syndunum og lifa réttlætinu. Fyrir hans benjar eruð þér læknaðir. "
Þegar við horfum á róðukrossi, sjáum við Jesú að deyja fyrir okkur. Hendur hans negldar á krossinn, eru útréttar eins og til að faðma okkur. Hjarta hans opið til að taka við okkur. Er til stærri ást en sú sem Guð ber til okkar?
Látum við alltaf signa okkur af eins miklum bænhita og okkur er unnt.